In supervisie bij Lieve Cottyn

Gisteren checkte ik met mijn Instagram in bij de Interactie-Academie. Supervisie. Meteen kreeg ik de vraag van een volger: 'Wat is dat, supervisie?' Goede vraag. Voor mij was het ook spannend, want de eerste keer.

Supervisie is nodig voor een goede hulpverlening

Dat is iets voor psychologen, therapeuten en counselors. Omdat wij werken met het emotionele en relationele van onze cliënten, zijn we vatbaar voor onze eigen subjectiviteit. Het werken met ouders in een conflict na echtscheiding kan iets triggeren bij mij. Ik kan me plots meegezogen voelen. Waardoor ik ook mee terecht kom in de spiraal van het conflict. Dat is niet goed. Want het is mijn missie jullie uit het conflict te loodsen. Het is dus eigenlijk iemand die mee kijkt naar mijn valkuilen. Opdat ik me er bewuster van kan zijn en opnieuw de stap kan zetten met deze ouder uit het conflict met de ex.

De expert waar je maar niet genoeg van krijgt

De supervisor brengt zijn expertise mee in je knelpunt met de hulpvraag van een ouder. Je supervisor reflecteert over de mogelijkheden en trekt je blik open. Breed. Er komen dan meer vragen dan antwoorden. Dat is goed. Dan ben je terug vertrokken uit je knelpunt met deze ouder. Dat leerde ik al snel in dit vak: Als ik het antwoord voor een ouder weet of samen met een ouder mee-weet, dan zit het niet goed. 

Heel onzeker ging op weg naar Antwerpen

Ik schets de context van de ouder. Wat is de reden van de scheiding? Welke hulpverlening is er al betrokken? In welke mate wordt de ouder meegezogen in het conflict? Wat is zijn/haar hulpvraag? Wat ik me vooral afvraag deze eerste keer: Is mijn voorbereiding wel voldoende?

Lieve, je hebt me geïnspireerd!

Begin dit jaar leerde ik Lieve Cottyn kennen op de studiedag Over-Hoop van UPC Leuven.
Ze gaf er een lezing én een workshop. Mijn hand deed pijn van het schrijven. Ik snoepte van elk woord dat ze vertelde over parallel ouderschap en haar 30 jarige ervaring hiermee. Na de workshop stapte ik naar haar toe. Durfde ik dat wel? Wie ben ik, die kleine garnaal?

De ouders bij Glinster gingen meer en meer parallellen

"Het is gewoon opmerkelijk hoe met de tips tricks en dagelijkse reminders door die opdrachtjes en de oprechte gesprekken dat geleidelijk aan je visie en missie zelfs veranderen;"

"Na hoe jij mij en mijn kinderen geholpen hebt, mag je mij alles vragen"

"Er is een wereld voor mij opengegaan"

De vuurtoren kwam in zicht

 De richting van Glinster werd duidelijk. De richting die ouders houvast geeft in een conflict, maar toch de vrijheid om te blijven of opnieuw te worden wie ze zijn. Ik voelde me al minder een kleine garnaal en sprak Lieve Cottyn aan. Wil jij mijn supervisor zijn? Ja! Ik kon de dagen beginnen aftellen. 1-1 met Lieve. 

1981

Zij is thuis in het echtscheidingslandschap in Vlaanderen vanaf 1981. Ze heeft de evolutie aan de lijve meegemaakt, in de begeleiding van ouders. Ze begrijpt de geschiedenis achter de huidige trend van conflict na echtscheiding, waardoor ze ook duidelijker zicht heeft op wat er voor de hulpverleners te doen staat. Ze vertelde me gisteren over deze geschiedenis. Ik had het al gehoord van haar, maar wou het nog eens horen. Zodat ik begrijp waarom ik het parallel ouderschap met jullie doe.

Thuiskomen

Het was als thuiskomen gisteren. Warm en vriendelijk zonder oordeel. Mij steunend en sturend tegelijk. Ze doet voor wat ik met jullie doe. Herkenning. Eindelijk. Na vele keren tegen muren op te botsen in opleidingen en bij andere hulpverleners, eindelijk iemand die mij en jullie begrijpt! Wat een verademing. We moeten het ouderschap en het ex-partnerschap uit elkaar trekken, An. Dat doet de hulpverlening niet. De schuld van vechtscheidingen ligt niet bij beide ouders. Het ligt aan het systeem van de hulpverlening.

Level up

Deze eerste supervisie bracht mijn gesprekken van vandaag met ouders al meteen level-up. Ik doe mijn ogen dicht want ik kan het niet geloven. Maar ik doe ze terug open. Glinster bestaat en groeit. 

In supervisie bij Lieve Cottyn
menu

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x