Parallel ouderschap is geen eenvoudige oplossing van de hulpverlener

3 do's en don'ts in de samenwerking met ouders in conflict na echtscheiding

Cultivate the root; the leaves and branches will take care of themselves. 

~ Confucius ~

Parallel ouderschap wordt gezien als een tweederangs vorm van co-ouderschap.

Je moet het als ouder doen, wanneer al de rest niet lukt tussen elkaar als ouders. 

Ik denk daar anders over. Parallel ouderschap is KEI-hard werken omdat ouders een nieuwe inzet brengen én tegen de stroom in zwemmen.

  • De ouder doorbreekt patronen die ontstaan zijn in de ex-partnerrelatie, omdat die verwarrend zijn voor de kinderen
  • De ouders gaat tegen de maatschappelijk norm in, dat je goed moet overleggen als ouders als je het belang van de kinderen kan zien. (Ouders die niet meer communiceren, zouden het belang van de kinderen niet voor ogen hebben).

Met mijn enthousiasme maak ik deze vorm van co-ouderschap aantrekkelijk. Dat is nodig voor de ouders die de stap willen zetten, maar niet goed durven.

In deze blog wil ik je inspireren om de kracht van parallel ouderschap uit te stralen, opdat ouders warm worden om deze stap te zetten.


DO - Stel je nieuwsgierig op
DON’T – Denk dat jij weet wat ze moeten kunnen en doen

Je zet de ouder die je spreektop de expertstoel. Natuurlijk heb je vanuit jouw stoel als hulpverlener ook expertise, maar die is anders dan die van de ouder. Je stelt je KEI-nieuwsgierig op naar de leefwereld van de ouder. Je onderzoekt samen de betekenissen van wat belangrijk is voor hem of haar.

Beste hulpverlener, hier is sprake van ouderverstoting – dat ken je toch?

Dit kan je als hulpverlener nieuwsgierig onderzoeken.

  • "Ja, ik heb daar al veel over gelezen en rond gewerkt. Ik ben ook benieuwd wat dit voor jou betekent."
  • "Ik ken dat en weet dat het ingewikkeld is. Kan je me meer vertellen over jouw situatie?"

Je gaat dan samenwerken op een manier die aansluit bij hoe de ouder het probleem ervaart.

Nieuwsgierig zijn wil niet zeggen dat je de verhalen bevestigt. Je maakt er wel een ruimte mee waarin samenwerking mogelijk wordt.


DO – Geef erkenning voor de lastige situatie
DON’T – Trek ouders in de richting van parallel ouderschap

Een ouder moet er klaar voor zijn. Of beter gezegd: een ouder moet de last zo beu zijn, dat ze klaar zijn om iets nieuws te proberen.

Ik wil eigenlijk geen parallel ouderschap. Ik wou willen dat wij als ouders kunnen praten.”

Je kan erkenning geven aan de last waar deze ouder mee zit:

Ik begrijp dat je hier liever niet zou zitten. Toch ben je hier gekomen. Wat is er zo belangrijk voor je dat je met mij zou willen samenwerken?

Als ik me inzet om te zeggen hoe het moet voor de ouders, dan ben ik niet goed bezig. Dan zit ik mee in het conflict. Parallel ouderschap vraagt als hulpverlener een duidelijk engagement om je daaruit te houden.

Parallel ouderschap is geen expertise van de hulpverlener. Het is een proces die natuurlijk in de ouder aanwezig is, maar ondergesneeuwd is geraakt.

DO – Zet de ouder aan het werk
DON’T – Geef goedbedoelde adviezen

Goedbedoelde adviezen kunnen kleinerend zijn voor ouders. Ik durf zelfs te zeggen dat ze dat bijna altijd zijn. Ik geef geen adviezen. Soms geef ik wel een meerkeuze. Ik doe de ouders zelf nadenken.

De ouder aan het werk zetten, is hard werken voor een hulpverlener. Dat doe je door je niet in te zetten om het over te nemen met oplossingen. Die hebben deze ouders al genoeg gehad. Je wil als hulpverlener iets nieuw kunnen toevoegen in deze situatie.

Door naast de ouder te staan en die aan het denken te zetten, creëer je ruimte waarin iets nieuw kan komen.

Wat moet ik nu antwoorden op die mail van vader/moeder?

Daarop kan je samen met de ouder zoeken en vragen:

  • "Welke mogelijkheden zie jij?"
  • "Wat zouden de effecten kunnen zijn?"
  • "Zou het ook kunnen dat….?"
  • "Welke kies jij?"

Ik help de wegen helder te krijgen zodat de ouder adviezen voor zichzelf kan geven. Door de ouder zelf keuzes te laten maken daarin, komen ze opnieuw aan het stuur. 

Ze ervaren opnieuw invloed en komen uit de machteloosheid. Soms kiezen ze er nog voor om in het conflict te gaan. Ik vertrouw op de veerkracht van de ouder om daarna de verantwoordelijkheid voor de gevolgen op zich te nemen. Dat werkt als ik dat loslaat.

Op die manier kunnen ouders na enkele maanden zelf verder.


Vertel me, geeft dit jou ideeën?

Je mag het me zeker laten weten via info@glinster.co

Wil jij meer stevigheid en houvast in het werken met ouders en kinderen in een conflict na echtscheiding?

Op 15 december geef ik opnieuw het gratis webinar voor professionals ‘Uit contact, uit conflict’. Daarin leg ik je meer uit over parallel ouderschap en hoe jij dat als hulpverlener kan gaan doen met ouders en kinderen.



Wil je graag met mij samenwerken?
Bekijk hier alle informatie over de training voor professionals of mail me jouw vraag naar info@glinster.co of stel ze via het contactformulier.

Groeten, 

An

Parallel ouderschap is geen eenvoudige oplossing van de hulpverlener
keyboard_arrow_up

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x