Wegwijzer: Co-ouderschap na de echtscheiding met een narcistische ouder

Wegwijzer: 9 opvoedingsstrategieën in het co-ouderschap na de echtscheiding met een narcistische ouder

Voor ouders die
  • een echtscheiding meemaken
  • een goede ouder zijn maar hier aan beginnen twijfelen
  • worstelen in de opvoeding van hun kinderen door de tegenwerkingen van de andere ouder
  • tuureluut worden van alle (goedbedoelde) adviezen van familie, vrienden en hulpverlening
  • houvast zoeken
  • moeilijke vragen of gedrag krijgen van hun kind en hier geen antwoord op vinden
  • zich schuldig voelen als ze grenzen stellen
Wat je kan verwachten
  • een duidelijk kader om je kind waardevol op te voeden
  • geen gebakken lucht, maar op ervaring en theorie gebaseerde kennis
  • unieke inkijk in de beleving en noden van deze kinderen
  • herkenning en erkenning
Opgesteld door An Brems
  • ervaring in het coachen van ouders en kinderen in vechtscheidingen
  • ervaring en kennis  in het ondersteunen van kinderen met een ouder met psychische problematiek
  • freelance samenwerking met narcismecoach Nelly De Keye

Mama, jij bent een stomme! (Want papa zegt dat.)
Of: Papa, jij bent een luie loser! (Want mama zegt dat.) Er beginnen stilaan ook papa’s de weg te vinden naar hulp. Dapper!

Co-ouderschap wanneer de andere ouder niet meewerkt is best pittig. Toch komt het vaker voor, doordat het verblijfsouderschap gelijk verdeeld wordt. Sommige ouders denken recht te hebben op 50% van hun kind. Elke vraag of wijziging in de regeling wekt bij sommigen scheld-tirades of een zee van verwijten uit, want je zou 1% afpakken van hen.

Terwijl ze eigenlijk nog steeds 100% hebben na de scheiding. En elk kind is verplicht na de scheiding 100% in elke ouder te blijven investeren. Het wordt hen niet gemakkelijk gemaakt. Het kind is de dupe. En jij als gezonde volwassene, schiet ook in frustratie (want zo werkt ons brein nu eenmaal).

Deze brief, vanuit het perspectief van de kinderen die ik zie, schrijf ik naar aanleiding van een samenwerking met Nelly De Keye, narcismecoach. Op 13 mei 2020 verenigen we weer onze expertises met een infoseminar.


Mama, papa,

Ok, jullie zijn gescheiden. Dat vind ik nog goed. Maar dat jullie blijven ruzie maken, daar wil ik toch wat over vertellen.
Ik weet dat mama of papa niet goed voor mij zorgt. Ik weet dat best dat die liegt. Ik wil je uitleggen wat jij kan doen. Want wat je nu doet, duwt mij in een put.

Ik zie het aan je gezicht. Wanneer je weer met mama of papa hebt gemaild. Je probeert dan nog wel lief te zijn. Maar je stem is strenger. Dat vind ik niet leuk. Want ik denk dan, wat heb ik mis gedaan? Jij denkt dat ik dat niet zie. Je zwijgt. Dat zwijgen maakt me gek. Ik wil het snappen! Want ik zie dat jij verdriet hebt. Dat wil ik niet. Dan praat ik niet meer over mezelf hoor. Als ik je nog meer zorgen geef, wie weet ben je er dan helemaal niet meer voor mij.

Ik voel eigenlijk niets meer. Ik zie andere kinderen in de klas huilen. Of boos worden op hun ouders. Dat doe ik niet. Dan komen jullie op school. Dan schaam ik me weer dat jullie niet overeenkomen.

Ik wil eigenlijk dat jullie niets meer met elkaar bespreken, zeggen of doen. Ook samen in de auto zitten is verschrikkelijk. Dan wou ik dat ik kon verdwijnen. Weg van jullie. Weg van alles.

Ik wil dat jullie niet meer met elkaar bezig zijn. Over die trui die vergeten is. Of dat halfuur dat mama mij te laat brengt. Dan snauwen jullie elkaar zo af. Soms erger, dan zwijgen jullie elkaar precies dood.

Het is toch fijn dat ik even bij mama of papa ben. Doe dan iets leuks. Ik wil dat jij gelukkig bent.

Wanneer ik dan terug bij jou ben, wil ik dat je tijd maakt. Dat je niet met mama of papa bezig bent. Dat je me helpt hoe ik kan uitleggen aan mama of papa dat ik écht niet naar de voetbal wil. En als mama of papa mij weer teleurstelt, dat ik dat rustig aan jou kan vertellen zonder dat je in paniek schiet. Ik wil dat je mij dan knuffelt en troost. Dat je niets zegt over mama of papa. Het is al moeilijk genoeg voor mij dat mama of papa mij kwetst terwijl we elkaar graag zien. Help mij te zoeken naar wat ik kan doen als ik volgende week terug ga. Hoe ik kan spreken over wat ik wil. Hoe ik mezelf kan troosten als mama of papa weer boos wordt.

Ik zwijg nu. Dat ik niet naar de voetbal wil. Want dan maken jullie weer kletterende ambras. Ongezellig! Weet je, als ik dan later moet verder studeren, zal ik ook zwijgen. Want ik heb dan niet geleerd om te zeggen wat ik wil. Enkel leren zwijgen of zeggen wat jullie willen. Of in elk huis iets anders leren zeggen. Wie ben ik dan?

Mama, papa, stop met je te bemoeien met elkaar. Je zegt wel dat je dat voor mij doet. Je helpt er mij niet mee. Je kwetst me. Ik cijfer me weg.

Dan komen zo’n uitspraken van mij als: Stomme mama! Luie loser! Ik wou dat ik je niet kende. Ik haat je. Ik wil voor altijd bij papa!

Ik wil die dingen niet zeggen. Help me. Ik zie jullie graag.

Mama, papa, zorg voor mij! Al kan je dat niet zo goed, ik wil je helpen om een goede ouder te zijn. Dat kan ik en wil ik. Jij ook. Zo graag.

Je lieve schat,
Rune


Wegwijzer: Co-ouderschap na de echtscheiding met een narcistische ouder
  • {{ message }}
  • {{ bookable_message }}
  • {{ event_message }}
Wegwijzer: Co-ouderschap na de echtscheiding met een narcistische ouder
keyboard_arrow_up

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x